Atzerako hipnosia

Erregresio-hipnosia, bizitza aurreko erregresioa edo bizitza aurreko terapia deitzen zaio hipnosia erabiliz pazientea bere haurtzarora edo, ustez, bizitza aurrekoetara eramateko teknika terapeutiko eta esploratiboari. Helburua oroitzapen sakonak edo sinbolikoak berreskuratzea da, hauek azkeneko arazo psikologiko, fisiko edo espiritualen jatorriarekin lotzeko. Teknika hau hipnosiaren adar berezi bat da, eta bereziki lotuta dago erlijio eta sinesmen ezberdinetan agertzen den berraragitze edo metempsikosi kontzeptuarekin.

Definizioa

Erregresio-hipnosia prozesu gidatu bat da, non hipnotizatzaileak bezeroa egoera hipnotiko erlaxatu eta fokutuan sartzen duen, gero atzera bidaltzeko denboran. Bi mota nagusi daude: adina erregresioa, non pazientea bere bizitzako gertaera traumatiko edo garrantzitsuetara itzultzen den, eta bizitza aurreko erregresioa, non pazienteak bizitza bat baino gehiagotako esperientziak kontatzen dituen. Praktikante askoren ustez, oroitzapen hauek benetako bizitzak izan daitezke, edo, ikuspuntu psikologiko batetik, arketipo sinbolikoak, inkontziente kolektiboaren irudiak edo gertaera psikikoei buruzko alegoriak.

Historia

Erregresio-hipnosiaren historia modernoa XX. mendeko erdialdean hasten da, nahiz eta antzeko praktikak antzinako kulturetan aurki daitezkeen.

• Morey Bernstein: 1952an, Bernstein hipnotizatzaile estatubatuarrak Bridey Murphyren Kasua liburua argitaratu zuen. Bertan, Virginia Tighe emakumea "Bridey Murphy" izeneko emakume irlandarraren bizitzara eraman zuela deskribatu zuen. Liburuak eta ondorengo albisteek ospe handia eman zioten fenomenoari eta eztabaida publikoa piztu zuten.

• Brian Weiss: 1980ko hamarkadan, psikiatra estatubatuar honek Denboraz Haraindi, Bizitzaz Haraindi liburua argitaratu zuen. Bertan, Catherine pazientearekin izandako esperientziak kontatzen zituen, non erregresioen bidez, ustez, bizitza aurrekoetako informazio sendagarria lortu zuen. Weissen lana erregresio-hipnosiaren popularizazio handienerako eragileetako bat izan da, ikuspuntu terapeutiko eta espiritual batetik.

• Michael Newton: Psikologo honek Bizitzen Bidaia: Bizitzen Arteko Espirituen Benetako Istorioak liburua idatzi zuen. Newtonen metodoa, Bizitzarteko terapia (LBL) deitua, erregresioa baino gehiago zentratzen da hipnosian dauden pazienteek bizitzarteko eremuan (espirituen munduan) izandako esperientzietan. Bere lanak espirituen eboluzioaren mapa konplexu bat eskaintzen du.

• Dolores Cannon: Hipnotizatzaile estatubatuarra, "hipnosi sakonaren" teknika garatu zuena, zeinaren bidez subkontzientearekin edo "gorputzarekin" harremanetan jartzeko aukera ematen duen. Bere liburu ugarietan (Kontaktuaturik daudenak, Jesusen eta Nazaretekoaren Eboluzioa) kanalizazio espiritualak, historia alternatiboak eta bizitza aurreko kontakizun konplexuak bildu zituen.

Metodologia

Sesio tipiko batean, terapeutak pazientea erlaxatzeko eta arnasa kontrolatzeko ariketak egiten ditu. Ondoren, hipnosian sartzeko prozedura erabiltzen du, askotan "jeitsiera" edo "mailaz mailako erlaxazio" irudiekin. Pazientea egoera aldatu batean dagoenean, terapeutak denboran atzera egiteko aginduak ematen ditu, haurtzaroko eszenetara edo, nahi izanez gero, "orain baino lehenagoko zerbait esanguratsura". Pazienteak deskribatzen duen guztia (ikusten, sentitzen, entzuten eta pentsatzen duena) grabatu edo oharretan jartzen da. Azkenik, terapeutak pazientea modu seguruan eta poliki-poliki egungo denborara itzultzen du. Interpretazioa gero egiten da, oroitzapenak azkeneko arazoekin lotzeko.

Motak

• Adin erregresioa: Helburua pazientearen bizitzako gertaera traumatiko edo erabakigarriak berreskuratzea da, hauek prozesatu eta sendatzeko. Adibidez, haurtzaroko abusu baten oroitzapenak.

• Bizitza aurreko erregresioa: Helburua pazientea bere ustezko bizitza aurrekoetara eramatea da. Pazienteek pertsonaia historikoen edo pertsona arrunten papera hartu dezakete, eta xehetasun zehatzak eman.

• Bizitzarteko terapia (LBL): Michael Newtonen metodoa. Hipnosian dagoen pazientea "bizitzarteko" eremura eramatean datza, non espirituak bere bizitzak planifikatzen, ikasten eta biratzen dituen. Helburua bizitzaren zentzua, helburua eta harreman karmikoak ulertzea da.

Ikuspegi zientifikoa

Zientzia tradizionalak, eta bereziki psikologia akademikoak, eszeptizismo handiz ikusten du bizitza aurreko erregresioa. Kritikarien arabera, oroitzapen horiek konfabulaizio (kontzienteki asmatu gabe informazioa osatzea), hipnotizatzailearen sugezio inkontzientea, oroimen faltsuen sorrera edo inkontziente kolektiboaren irudi unibertsalak izan daitezke. Ez dago froga zientifikorik berraragitzearen existentzia baieztatzen duenik. Hala ere, zenbait psikologok (Ian Stevenson, Jim B. Tucker) berraragitzeari buruzko ikerketa egin dute, batez ere haurren artean, bizitza aurrekoetako xehetasunak gogoratzen dituztenak. Hauen lana eztabaidatsua da, baina fenomenoa azaltzeko ikuspuntu naturalistak baino gehiago kontsideratzen ditu.

Berraragitzeari buruzko ikerketa

Ian Stevenson doktoreak (Virginia Unibertsitatea) 40 urte baino gehiago eman zituen mundu osoan "berraragitzeko froga" posibleak aztertzen, batez ere haurren kasuak. Bere metodoa xehetasun zehatzak (jaiotza-markak, fobiak, trebetasun bereziak) benetako pertsona historiko batekin bat etortzen diren egiaztatzea zen. Jim B. Tucker doktoreak jarraitu du lan hori. Ikerketa hauek ez dute zientzia nagusiaren onespenik jaso, baina erregresio-hipnosiaren defendatzaileentzat aurkikuntza garrantzitsuak dira.

Praktika Euskal Herrian

Euskal Herrian, erregresio-hipnosiaren praktika terapia alternatiboen eta hazkunde pertsonalaren esparruan kokatzen da nagusiki. Badira zenbait praktikante eta zentro espezializatuak, gehienak hipnoterapia orokorraren barruan lan egiten dutenak. Erakunde ofizialik ez dagoen arren, terapeuta hauek formazio pribatua jasotzen dute, askotan nazioarteko eskolekin lotuta.

Euskal kultura tradizionalean, berraragitzeari buruzko sinesmen sistematikorik ez dago kristautasunak errotik aldendu baitzuen. Hala ere, antzinako sinesmen paganoetan, naturaren zikloak eta arimen itzulera ideia batzuk ager daitezke. Gaur egun, jendearen jarrera anitza da: batzuek interes espiritual handia erakusten dute, beste batzuek eszeptikoak dira, eta gehiengoak kuriositatez ikusten du, terapia konbentzionalaren osagarri gisa. Euskal Herriko praktikanteek maiz azpimarratzen dute prozesu sinboliko gisa duen balioa, pazientearen barne-bildurrak eta traumak aurkitu eta konpontzeko, benetako jatorri historikoa eduki ala ez.

Legezko eta etikako kontuak

Euskal Herrian, hipnosia ez dago erregulatuta lege berezi batekin. Praktikanteek osasun arloko beste titulazio bat (psikologia, medikuntza, enfermeria) izan behar dute legez hipnosia terapia gisa erabiltzeko. Erregresio-hipnosia bereziki sentikorra da, pazientearen errealitate-percepzioa eta oroitzapenak aldatu ditzakeelako. Etikoki, ezinbestekoa da:

• Baimen argia lortzea.
• Pazientea ez sugestionatzea edo bere usteak inposatzea.
• Mugak ezartzea eta pazientea segurtasunez egungo egoerara itzultzea.
• Ez erabiltera joko gisa edo entretenimendu publikorako.
• Kontuan hartzea pazienteak desestabilizatu edo trauma gehiago sor dezakeela oroitzapen traumatikoak berreskuratzean.
• Ez prometitzea sendaketa edo froga historikoak.

Terapeuta serioek azpimarratzen dute erregresioa tresna bat dela, eta ez helburua, eta prozesu psikologiko sakon baten parte izan behar duela.

Ikusi ere

• Hipnosia
• Hipnoterapia
• Berraragitze
• Ian Stevenson
• Inkontziente kolektiboa
• Terapia alternatibo